Meu

Polo día saiu o sol e a neve desfíxose e converteuse en auga sucia. Finos reguiños de auga caían da pequena ventá –aberta á altura do ombreiro- que daba ao patio traseiro. Os coches pasaban pola rúa, salpicando. Oscurecía, fóra e dentro.

 El estaba no cuarto metendo roupa nunha maleta cando ela se lle arrimou á porta.

-Alégrome de que te vaias, alégrome de que te vaias! –dixo ela. Oíches!?

 El seguiu metendo cousas na maleta sen erguer a vista.

-Fillo de puta! Estou tan contenta de que te vaias! –e púxose a chorar. Nin sequera te atreves a mirarme á cara, non é? Entón viu a foto do bebé enriba da cama, e colleuna.

 El mirouna; ela secou os ollos e quedouse mirándoo, e despois deuse a volta e volveu para o salón.

-Devólveme iso.

-Colle as túas cousas e vaite –dixo ela.

 El non respondeu. Pechou a maleta, puxo o abrigo e mirou o dormitorio antes de apagar a luz. Despois saiu ao salón. Ela estaba de pé na cociña, co pequeno nos brazos.

-Quero o pequeno –dixo el.

-Estás tolo?

-Non, pero quero o neno. Mandarei a alguén para que lle recolla as súas cousas.

-Podes irte ao inferno! Non lle vas tocar a este neno.

 O bebé empezara a chorar, e ela quitoulle a manta que tiña arredor da cabeza.

-Ohh, ohh –dixo ela mirando o bebé.

 El foi cara ela.

-Polo amor de Deus! –dixo ela. Retrocedeu un paso cara dentro da cociña.

-Quero o neno.

-Fóra de aquí!

 Ela, ao velo achegarse, deuse a volta e tratou de protexer o bebé no recuncho de detrás da estufa.

 El estirou as mans polo pico da estufa e agarrou con forza o bebé.

-Sóltao –dixo.

-Apártate, apártate! –berroulle ela.

 O bebé, apretuxado, berraba. Na trifulca tiraron unha pequena maceta que colgaba detrás da estufa.

 El acorralouna contra a parede, para facer que soltase o bebé: agarraba o neno mentres cargaba todo o seu peso contra o brazo dela.

-Sóltao, dixo el.

-Non, dixo ela. Estalo mancando!

 El non volveu falar. Pola ventá da cociña non entraba ningunha luz. Case na total escuridade, el con unha man intentaba que ela abrise os dedos cos que apretaba e coa outra collía o bebé –que non paraba de chorar– por un brazo, cerca do ombreiro.

 Ela sentiu que se lle ían abrir os dedos, e que o bebé se lle ía das mans. “Non”, dixo para si, no momento no que o estaba soltando. Ía retelo; a aquel bebé cuxa cara gordiña lles miraba aos dous desde a foto que enriba da mesa. Agarrouno con forza do outro brazo. Rodeouno pola cintura e botouse para atrás.
 El non cedía. Sentiu que o bebé se lle ía das mans e tirou cara atrás con forza. Con moita forza.
 Así, o asunto quedou solucionado.

*Non digades por aí que puxen isto de Carver, que a lío, pero tiven unha hora libre na que non podía facer nada e deume por aí.

"Mine" in Furious Seasons And Other Stories Capra Press, 1977 and as “Popular Mechanics” in What We Talk About When We Talk About Love Knopf, 1981.