Esta noite soñei
con que estaba polo Milladoiro e por Calo. Foi un hipersoño destes
que parece que duran toda a noite pero para nada, ás 6 xa estaba
esperto e de 6 a 8 tiven outro soño pero que se viu solapado polo
primeiro. Como dicía, transcorre nalgún lugar parecido ao
Milladoiro e a Calo e alí van pasando unha serie de cousas que tocan
todos os paus e que non vou contar porque me levaría 30 páxinas.
Deixo só o resumo.
Comeza o soño
comigo andando pola rúa, logo entre os prados, nunha bicicleta, e
vou vendo como cambiou todo (porque a verdade é que a paisaxe está
irrecoñecible na súa evolución). Alí a xente aínda se lembra de
min e vaime contando cousas que fixen daquela. Voume metendo por
entre prados, fincas e camiños que teñen unha lóxica moi definida,
até que chego a un punto no que os camiños se acaban e teño que
deixar a bicicleta e comezar a andar a pé, incluso subir un valado
case escalando. Aí comezo a ver animais salvaxes: esquíos, lebres,
raposos, lontras... aos que podo darlle de comer e me veñen comer ás
mans. Chego incluso a xogar con eles, pero isto créame algo de
tensión porque penso que despois virán detrás de min e non me
darei desfeito deles. Sigo avanzando sen saber cara onde vou e comezo
a ver moitas casas idénticas, de decoración moi sosa e dunha soa
planta, nas que case todas teñen as ventás abertas e podo ver quen
hai dentro. Non recoñezo a ninguén. Hai tres casas separadas que
parece que responden a unha mesma liña e que, malia estar separadas,
teñen entre elas unha conexión. Achegueime a ver o que alí
acontecía e resulta que estaban a xantar polbo á feira en
diferentes dependencias. Era como unha caseta do polbo pero en varias
casas diferentes, con habitacións pequenas onde cada familia xantaba
soa. Un grupo convidoume a coller unhas talladas e continuei andando.
Estrañoume non ver nenos e nenas, o público era todo adulto. Con
esta idea na cabeza seguín andando e atopei unha casiña
independente decorada de xeito moi estridente e con numerosos
xoguetes nunha zona exterior cuberta. Había nenos e nenas de moi
diferentes idades xogando entre eles dunha maneira realmente
harmoniosa. Comprendín que así debían ser as cousas e non
separalos por datas de nacemento. Decidín retirarme e volver a
coller a bicicleta de volta, pero non lembraba onde a tiña. Entón
de volta a pé levoume moito máis tempo e fun facendo unha
recapitulación de todo o que vira e como podería explicalo xusto no
momento que espertei.
Comentarios
Publicar un comentario