12-12-2016: animais, feira, nenxs.

Esta noite soñei con que estaba polo Milladoiro e por Calo. Foi un hipersoño destes que parece que duran toda a noite pero para nada, ás 6 xa estaba esperto e de 6 a 8 tiven outro soño pero que se viu solapado polo primeiro. Como dicía, transcorre nalgún lugar parecido ao Milladoiro e a Calo e alí van pasando unha serie de cousas que tocan todos os paus e que non vou contar porque me levaría 30 páxinas. Deixo só o resumo.

Comeza o soño comigo andando pola rúa, logo entre os prados, nunha bicicleta, e vou vendo como cambiou todo (porque a verdade é que a paisaxe está irrecoñecible na súa evolución). Alí a xente aínda se lembra de min e vaime contando cousas que fixen daquela. Voume metendo por entre prados, fincas e camiños que teñen unha lóxica moi definida, até que chego a un punto no que os camiños se acaban e teño que deixar a bicicleta e comezar a andar a pé, incluso subir un valado case escalando. Aí comezo a ver animais salvaxes: esquíos, lebres, raposos, lontras... aos que podo darlle de comer e me veñen comer ás mans. Chego incluso a xogar con eles, pero isto créame algo de tensión porque penso que despois virán detrás de min e non me darei desfeito deles. Sigo avanzando sen saber cara onde vou e comezo a ver moitas casas idénticas, de decoración moi sosa e dunha soa planta, nas que case todas teñen as ventás abertas e podo ver quen hai dentro. Non recoñezo a ninguén. Hai tres casas separadas que parece que responden a unha mesma liña e que, malia estar separadas, teñen entre elas unha conexión. Achegueime a ver o que alí acontecía e resulta que estaban a xantar polbo á feira en diferentes dependencias. Era como unha caseta do polbo pero en varias casas diferentes, con habitacións pequenas onde cada familia xantaba soa. Un grupo convidoume a coller unhas talladas e continuei andando. Estrañoume non ver nenos e nenas, o público era todo adulto. Con esta idea na cabeza seguín andando e atopei unha casiña independente decorada de xeito moi estridente e con numerosos xoguetes nunha zona exterior cuberta. Había nenos e nenas de moi diferentes idades xogando entre eles dunha maneira realmente harmoniosa. Comprendín que así debían ser as cousas e non separalos por datas de nacemento. Decidín retirarme e volver a coller a bicicleta de volta, pero non lembraba onde a tiña. Entón de volta a pé levoume moito máis tempo e fun facendo unha recapitulación de todo o que vira e como podería explicalo xusto no momento que espertei.