Fluír en harmonía,
algo que os soños consiguen moi facilmente e só uns cantos xenios
conseguiron facer coas letras, coa música ou co cine.
Ademais de dous
soños que non podo contar (non por medo a que non se cumpran, nin
por lascivos nin nada diso, senón porque son ideas coas que levo
tempo detrás sobre as que escribir) soñei co festival no que nos
viamos, polo que o panel dos soños volve a cumprir o seu cometido e
estou bastante feliz. Antepóñolle o “bastante” ao “feliz”
porque soñei con moitos e moitas de vós que levo moito tempo sen
ver e que, está claro, até nos soños boto de menos.
Supoño que por
aínda vir dunha fin de semana do Culturgal, o festival era máis de
mistura cultural que un festival musical de verán. O que non
semellaba era que fose no país, parecía fóra, e a raíz de que
parecese que era fóra podía ver a cantidade de xente que vos dixen.
Non vou dicir nomes concretos, porque sodes moitos e moitas, e tan só
vou dicir un porque sei a razón concreta de aparecer no soño, que é
Dani de Gasalla. Sei que Dani apareceu no soño porque pola tarde
falamos Farra e eu de que logo viría de Inglaterra a pasar o Nadal e
que tiñamos que facer a quedada de amigos obrigada (evidencia
segunda xa de que se soña con quen e co que se bota de menos). De
quen apareciades, algúns estabades moi cambiados, outras estabades
fermosísimas e, coma sempre, viñades cara min con antes de nada un
sorriso enorme.
O festival era
xigantesco e estaba unnha antiga parte industrial dunha cidade
grande, nas que as naves están xa algunhas medio caídas ou caídas.
Naves que foron noutro tempo, se cadra hai un século ou case dous,
grandes empresas do textil, xeniais curtidurías... Era encantador.
Estaba súper ben organizado, había xente por cada recuncho
informándote do que ía acontecer. Unha das cousas que máis me
gustaba era que non había as míticas “zonas” dos festivais:
nunha nave había teatro infantil e na seguinte cómics, e na que
viña despois había música, na de enfrente estaban poñendo
curtametraxes de terror.
Onde pasei máis
tempo foi nunha nave grande que estaba como biblioteca, pero era unha
especie de biblioteca de rarezas. Alí entrabamos todos sós, mais ao
momento xa estabamos falando uns con outros sobre o que se podía
atopar. Unha das cousas que adoro dos soños é cando todo flúe a un
ritmo no que non te dás conta de que todo está seguindo un ritmo.
Vaia, que non hai momentos axitados e momentos incriblemente pausados
que te agobian porque semella que non van pasar nunca. Fluír en
harmonía, algo que os soños consiguen moi facilmente e só uns
cantos xenios conseguiron facer coas letras, coa música ou co cine.
Nesta
grande nave de libros había experimentos xeniais e un deles
fascinoume. Tratábase dun libro escrito en follas soltas, cadradas,
sen numerar, e dispostas en cubos abertos por enriba. Os cubos debían
ser en total nove e dentro deles habería unhas dez ou vinte follas.
O importante era o funcionamento deste libro: cadaquén podía
achegarse, coller unha das follas dun dos cubos, lela, e deixala ou
no mesmo cubo ou noutro calquera, co que o que atopabas nun cubo rara
vez era o mesmo e cada persoa seguía unha orde diferente si ou si.
Había cubos que axiña tiñan 30 follas e outros que se quedaban con
pouquiñas. Malia todo isto, a historia tiña sentido. A xente
arremuiñábase para ler unha e outra das partes, facíase seguimento
para ver cara onde lían outros dos que estaban alí. Ninguén
preguntaba “que vas ler ti agora?” ou “en que parte estás?”,
semellaba como unha Lei non escrita que non se podía falar sobre o
que alí se estaba a ler, así que só se miraban ao rematar a folla
e escollían ir cara outra xa no momento en que pousaban a anterior.
Controlábamonos os uns aos outros, ningunha folla se repetía. A
historia era fascinante, e espertei.
Comentarios
Publicar un comentario