Soños 14-12-2016: "Accidente" de camión no cruce para Riotorto

Tiven unha mala noite e erguinme con algo de dor de cabeza. Só lembro un par de soños. Coma sempre, un bastante longo que foi pasando por diferentes fases, escenas, ideas e intencións, e que eu seguramente asocio coma un único soño ao espertar de xeito definitivo, cando máis parecen diferentes soños pequeniños nos que polo medio hai semi-espertares que lle dan unha continuidade ao argumento (iso que a tantos, cando escribimos, nos rebenta a cabeza).

Esta vez o principal conglomerado da acción desenvolvíase arredor do Eo cando xa baixa da serra cara a Pontenova e comeza a dividir Galiza e Asturias, ou Galiza e esa parte de Asturias que falan mellor galego ca na metade do outro lado do Eo (en fin...). A escena centrábase nunha feira, unha feira tradicional, na que a xente de 50-60 anos vendía cousas a xente de 65-80 anos. Eu non tiña nada que comprar nin nada que vender, só ía dar unha volta e ver o que había, polo que o que máis me interesaba era atoparme con alguén. Alí atopei un coñecido ferreiro que me foi contando o que ofrecían en cada un dos diversos postos. Había cousas interesantísimas e fun todo ese cacho de soño devecendo por traer algo para Meira. A mañá foi pasando e decidimos ir a xantar a algún lado polo que nos puxemos a camiñar e ao pouco xa pasaramos a Órrea e estabamos no cruce para coller cara Riotorto (o motivo polo que se o que queríamos era ir xantar a Riotorto e fomos até o Marco de Álvare nin o sei eu nin o saberá ninguén). O caso é que paramos no cruce un anaco e comezamos a sentir un ruído moi intenso con derrapes, fortes bucinazos, até que vimos vir cara nós, totalmente descontrolado, un camión moi grande con morro estilo americano, e conseguín ver que quen conducía era un coñecido. Atravesouse no asfalto e foise cara un desnivel enorme. Tememos o peor, pero cando nos asomamos ao barranco comprobamos como estaba perfectamente xa que caera sobre unha nave industrial de tellado plano e alí andaba dando voltas. Viunos e saudou.

Entón comezamos a subir pero resulta que xa estabamos en Riotorto e viñamos cara aquí. Toda a xente estaba ás portas da súa casa ou polos balcóns e fiestras. Semellaba que alí ía pasar algo. Viñamos cara Espasande e a tensión e a expectativa eran moi altas. De súpeto, aparecemos vestidos de roupa de correr, na cabeza viseira Buff® e nos pés as New Balance® minimalistas de Krupicka. Ese foi o regreso a Meira, correndo, como eu facía hai uns anos. Comezando a baixar, entre o cruce de Piñeiro e a casa de Perán, espertei.