escenas

Non vos ten pasado que fases ou situacións da vosa vida se asemellan incriblemente a partes dalgunha das vosas películas favoritas, ou que sen ser favoritas recordades con nitidez, ou que incluso sen recordar con nitidez asimilades e vos dades conta que algo de cinematográfico teñen? A min tenme pasado, e un pouco así me pasou esta mañá durante a primeira hora despois de erguerme.

A escena en si tiña algo de patético no sentido do étimo do pathos, paixón e sufrimento. Respondía á imaxe central dun individuo de mediana idade conducindo só a través do Milladoiro nun utilitario vermello. Tiña unha carga emotiva moi forte porque ía chorando abertamente, mentres intentaba cantar balbucindo entre bágoas De música ligera. Entendemos que el tamén desexaba naquel momento espertar querendo soñala, que algún tempo atrás pensou en escribirlle pero que daquel amor nada máis queda.

A canción rematou e coas sinais horarias das 11 en punto ollou para unha parella, moi finamente vestidos os dous, semellaban xente de ben, que daban voltas arredor dun Wolkswagen Touareg e dun Tiguan. Entendeu a súa problemática e a súa discusión. O Tiguan se cadra lles quedaba pequeno podendo permitirse pagar o Touareg. Entón mellor decidirse polo Touareg, precioso, dun azul escuro elegantísimo, V6 TDI de 245 cabalos, saía en 60.000 euros raspados. Pero claro, en nada esperábase que se lanzase o novo Touareg, co que en medio ano ou nun ano terían un modelo atrasado. A vida é tan complicada a veces.

Limpou as bágoas ao trapo que ten para cando se lle empana o parabrisas e a sensación da microfibra absorbente pareceulle entre incómoda e suave. Limpouse varias veces para comprobar se era problema seu que o pano lle parecese agreste pero despois duns cantos intentos non conseguiu demostrar nada e seguiu sumido na incerteza. O sol comezaba a dar entre as nubes e o bafo ía cubrindo o parabrisas. Non lle pareceu boa idea pasar o pano cargado desas bágoas tan poéticas e patéticas polo cristal, baixou a ventá e arrebolouno. A velocidade fixo que esas bágoas se perdesen no aire para sempre (vaia, algunhas das que quedaron no pano tamén entraron en contacto coas rodas do camioneto de Diésel Inyección).

Como máis ou menos estaba presentable parou tomar o café e o regulamentario boliño Dulcesol. El País estaba libre e leu con gusto que Abel Ferrara presentou en Venecia unha historia sobre Pasolini. De Pasolini lembrou Edipo, de Edipo a Cadaval. 1,20 € o café dobre.

A escena remata así, ollando as voltas do cambio e meténdoas no peto mentres camiña solitario por un paseo de cemento a xeito de beirarrúa que remata comido pola herba. Si, con esa metáfora é como remata a escena.