Levo desde pola mañá pensando nun
bico. Só nun. Un bico de inverno, de cando sobre a noite está
caendo unha xeada de baixo cero pero sentes os beizos arder. Un bico
de pé, abrigo contra abrigo e mans con guantes nos petos. Nariz, por
suposto, frío.
Onte estiven tomando algo cuns amigos
no bar no que hai 90 anos se enchía Hemingway. Sentín unha certa
sordidez, quería experimentar tamén unha chea épica pero
controlada, de chegar á casa e escribir coma un tolo páxinas que ao
erguerte borras cun click e con vergoña. O caso é que pensei na
relación del con Dos Passos e pensei que está por escribir unha
novela coma Manhattan Transfer na que Compostela sexa a protagonista
e as personaxe só vaian e veñan por ela. Tamén está por vivir.
Están pasando cousas moi raras. De
verdade. Pero ese bico segue aí. Agora é unha viaxe vendo toda a
costa preciosa en primavera desde o coche cun amigo. Agora é un
espertar de resaca contigo na cama. Agora é éxtase de chegar de
correr 40 quilómetros. Agora é Dylan. Agora un Fiat Uno. Agora unha
rolda de prensa. Agora un sms. Agora é verán. Agora é Salcedo.
Agora Vilachá. Agora é chorar correndo mentres chove auga case
quente. Agora é terraza. Agora preocúpache que poida vencer.
O discurso do eu que sofre o risco de
revelar a súa personalidade coma se fose un delincuente.
Todo isto para contarvos que teño que
ir poñer a lavadora. Perdoade.
Comentarios
Publicar un comentario