Crer perdido o xénero humano e non ter febre de facer calquera cousa en contra

"Isto era o terrible: a quietude na non esperanza. Crer perdido o xénero humano e non ter febre de facer calquera cousa en contra, ganas de perderme, por exemplo, con el. Estaba axitado por abstractos furores, non no sangue, e estaba quieto, non tiña ganas de nada. Non me importaba que a miña compañeira me esperase, reunirme con ela ou non ou mirar un dicionario era para min o mesmo; e saír a ver aos amigos, aos demais, ou quedarme na casa era para min o mesmo. Estaba quieto, era coma se xamais tivese un día de vida, nin xamais soubese que significa ser feliz, coma se non tivese nada que dicir, que afirmar, negar, nada meu que pór en xogo, e nada que escoitar, que dar e ningunha disposición para recibir, e coma se xamais en todos os meus anos de existencia houbese comido pan, houbese bebido viño, ou bebido café, xamais houbese ido á cama cunha rapariga, xamais tivese fillos, xamais me dese uns golpes con calquera, ou non crese todo iso posible, coma se xamais tivese unha infancia en Sicilia entre as tunas e o xofre, nas montañas; pero axitábame dentro de min por abstractos furores, e pensaba no xénero humano perdido, inclinaba a cabeza, e chovía, non dicía unha palabra aos meus amigos, e a auga entrábame nos zapatos".

Si, rapaces. Un libro de verán pode ser "Conversas en Sicilia" de Elio Vittorini.