Estaba en Froxán, no Caurel, vendo como pisan
as castañas e viñéronse a min recordos e aquela peli de Kiarostami. Aparteime un pouco da
xente, respirei fondo e collín aire, un aire distinto. O tempo parecía ir máis
amodo porque queríamos que así fose. Na peli que digo de Kiarostami era o
sabor das cereixas o que producía a anagnórise do personaxe e que lle fixo
aferrarse á vida. A min, de xeito semellante e salvando as distancias, foi o
licor de cereixas.
Porque fun pasar uns días cun amigo e sentinme
ben. Rin, bebín, falei, coñecín, cantei, escanciei, comín, paseei. Había tanto
tempo que non me sentía dono da miña felicidade… Sempre digo que adoito ser
feliz con moi pouquiña cousa pero, crédeme, neste caso non foi pouca cousa.
Hai moito de bo en sentirse ben. Todo flúe
dunha outra maneira e pasará moito tempo até que se borre da miña cabeza o
sabor a castañas cocidas, a licor de cereixa, ao caldo de Mónica e á xeada. O sabor
a conversas detrás do lume e a xogos co can na aira tampouco pasará. Penso
facerlle durar para sempre.
E tamén coma sempre, estouvos obrigado.
Comentarios
Publicar un comentario