Teño na mesiña de noite ao carón da
cama unhas follas e un caderno para apuntar cousas que se me ocorren
soñando. Se cadra nunca durmo: vivo e soño, ou ao mellor soño en
vida e durmindo, que é vida tamén. Igual estou lendo moito a
Pessoa.
O caso é que hoxe viña no coche,
invadido por un olor a gasolina que nunca tivo. Non era traballo da
imaxinación, senón de pasar un día o grupo electróxeno despois da
xira no seu maleteiro. Ti viñas ao lado. Eu non quería mirarte.
Centrábame en desfrutar das combinacións de luces que tiña diante
de min, unhas luces que descubrimos xuntos, os catro. Esas luces das
que ves o seu halo saír ata chegar ao teu ollo, que se prolongan
como fíos impresionantes, que se xuntan coa dor de barriga e o
nerviosismo de non saber que está pasando.
Soou un clin clin de botellas de viño
que ían nos asentos detrás nosa. Treixadura, mencía, godello,
sousón. Do Ribeiro, de Vilachá, de Valdeorras.
Mireite e souben que te botaba de
menos. Entón empecei a facer demasiadas construcións copulativas e
acabou como un oxímoro bastante hiperbólico. Arrastrei, saquei os
trunfos fóra e todas miñas. Agora toca xogar unha nova partida na
que ti poñerás o tapete e a baralla. Eu deitareime, que hoxe é
outro día.
Comentarios
Publicar un comentario