Non digo que non

Non digo que cada vez que pida unha VollDamm teña que aparecer alguén co que acabar falando da aplicación da análise estrutural de Propp, heroes, viláns, donantes, ás tramas de filmes modernos, mais gústame aprender, escoitar, e sentir que nun bar hai xente que che está aportando moita sabedoría á mesma altura ca ti, sen unha mesa máis grande ca túa diante de ti, sen ter que mirar un ordenador ou unhas follas con temas e apuntes que preparou hai anos. E que por riba non che vai pedir que fagas un exame e saques nota. Como moito que vaias pedindo outras.

Non digo que non mereza o que teño, só digo que non fago o que fago por merecer.

Non digo que me aburra ver a Panorama, até aí aprendo e aínda me queda traballo de campo por facer: Sarah Thornton pasou uns cantos anos de discotecas e diferentes garitos para pulir os xa un pouco vintage estudos culturais e a análise do capital cultural, que moito de Birmingham si pero penso que a Even-Zohar xa o lía nos 90.

Non digo que só fale de min, porque en moitas destas letras poderedes atoparvos moitos.

Non digo que o estea facendo ben, ao fin e ao cabo un só o fai como sabe. Igual que escribir. Un día un amigo díxome que lera a Sebald e Sebald lía a Wittgenstein, quen dixo que a súa obra se compoñía de dúas partes: a que escribira máis todo a que non escribira. Non o engade, pero sabe que a máis importante sería a segunda. Afirma que lle houbese gustado escribir un bo libro, pero que non fora así, e sabía que os límites do seu mundo eran os da súa propia linguaxe. Agora non lembro, seguramente vós si, quen foi o que dixo que escribira ese libro porque non atopara ningún na súa libraría que fose así. Borges escribía para si mesmo, para os amigos, pero confesábase mellor lector que escritor.

Non digo nada, nin que adoeza de vós, que é certo.

Onte deiteime lendo un contiño sobre un escritor que soñaba moito (coma todos, creo, ata aí nada especial) pero que quería poder ver o que había fóra desde a fiestra e non chegaba, co que pediu a un carpinteiro que lle alzase a cama. Funcionoulle e comezou a soñar con cousas que lle causaron unha impresión profunda e quixo describilas e púxose a escribir freneticamente. Escribiu un libro no que falaba de que as verdades existían antes de xeito puro, como a paixón, a frugalidade, a pobreza, entón a xente empezou a collelas, apropiarse delas, e intentaba vivir a vida rexida por elas, e entón a persoa transformábase en grotesco e a verdade convertíase en falsidade. O libro do escritor nunca se publicou, pero eu tiven ocasión de velo. En relación ao carpinteiro que arranxou a cama, só o mencionei porque el, como moitos da considerados xente común e corrente, converteuse no obxecto máis próximo ao que é comprensible e adorable de todos os grotescos que aparecen no libro do escritor.

Non digo que o grotesco non estea pasando.