4 minutos, 240 segundos. Toda a súa
vida transcorría nese ciclo. Tempo de máis para pensar ata que as
ideas na cabeza se volvían en contra del. Sabía como facerlles
fronte, aplacar as cousas máis duras con outros pensamentos
fermosos, pero el non estaba alí para ser un poeta. Tiña a
sensación de estarse convertendo nun domador, pechado nunha gaiola
xunto ás feras, a veces eran tigres bengalís e a veces leóns
africanos, pero el era o domador e estaba só, cun látego e as
feras. Na maioría das veces era capaz de domar todas esas feras, as
ideas, e facelas pasar polo aro, mais outras veces tiña que sacar o
látego con firmeza e estalalo na súa cabeza. Eran 240 segundos,
tiña que ser forte, despois viñan outros 240 segundos de calma, e
así durante 14 horas da súa xornada laboral que se estendía 7 días
á semana. Coñecía os ciclos do lavapratos á perfección, eran 240
segundos. A veces, días de moito traballo nos que a morea de pratos
pasaba das 5 reas de 2 metros, apuraba un pouco o tempo e con 220
segundos os pratos saían perfectamente brillantes co que podía
gañar tempo e sacar o traballo de diante, pero isto descadráballe
todo o seu ciclo mental.
Non estaba ben alí, que fregapratos
está a gusto? Pero pasar 14 horas ao día alí metido evitáballe
ter que atoparse con xente e relacionarse. Odiaba a xente. Sobre todo
aos canarios, que en Canarias onde el traballaba aínda quedaban
bastantes. Os canarios sempre lle pareceran arxentinos con síndrome
de Down. Pero alí estaba, en Canarias, lavando pratos.
Pasaran 240 segundos, había que meter
outro viaxe de pratos.
Comentarios
Publicar un comentario