Hai días que un se sinte como a clave,
a doela central dun arco de medio punto, parte dunha arquitectura na
que sen ti algo se desmorona. Case imprescindible dentro dunha
engrenaxe.
Outros sénteste triste e tan pouco
útil como o tipo que aguanta o pao aquel co chismiño ao que lle
apunta o topógrafo. Parece que non fai nada, pero alí ten que
estar, aguantando do pao. E cando alguén lle di que se mova, que se
afaste un pouco, alí vai, decidido. Ponse no sitio no que se ten que
poñer e a medición resulta ben.
Hai días así, amigas. Hoxe espertei
pensando en vós. Durante dúas horas da mañá a miña cabeza estivo
nas mulleres que pasaron pola miña vida e tentei reflexionar sobre o
que eu fun para elas. Nada. Tempo perdido. (O de reflexionar sobre
iso, digo). Se cadra fun o que aguanta o pao do topógrafo. Incluso
algo máis triste: o que desbroza a medianeira das autovías que,
sumido nun dilema eterno, nunca pode saber se vai no sentido correcto
ou en dirección contraria. Tamén pode ser que fose algo intermedio
entre iso e a clave do arco de medio punto. De todos xeitos, que
importa?
O que se deu foi unha estraña
casualidade porque mentres reflexionaba sobre estas cousas e bordeaba
a Cidade da Cultura en todo momento o que sentía era un baleiro
(sutil metáfora). Empezou a soar unha canción dun grupo que non
coñecía, e pareceume entre U2 e os Happy Mondays. Falaba de sentirse inútil.
Que teñades un bo xoves, que é o día
antes do venres.
Comentarios
Publicar un comentario