Mundo pequeniño

Hoxe o mundo pareceume moi pequeniño, púideno ver enteiro. Aliñáronse tres factores que nunca antes coincidiran na historia do universo e nunca van volver a coincidir en millóns de anos: esa señora gadañando na herba nas curvas do Paraxó, o ciclista gordo co maillot do Astana que pasaba ao lado e, conformando un último punto para crear unha liña recta perfecta, o Q7 branco á súa vez a continuación do ciclista a velocidade constante.

O meu punto de observación creou ese momento. Pareceume que incluso houbo un punto máxico porque foi coma se vise todo a través dun cristaliño temporal que arrebolaba a miña percepción sobre unha masa etérea, o coñecemento existencial profundo da continxencia.

Comprobar que non me atopaba baixo o efecto de ningunha substancia diferente dun café con leite, lonxe de darme seguridade, sumiume nun limbo, púxome pisando un cable, coma se aínda non saíse de todo da cama e do soño. Pero ía conducindo, polo que fóra da cama estaba... pero e do soño?

No cruce da de Chaves, segunda a fondo que o Mercedes é tracción traseira e sabíamos que nunhas poucas horas os Phantom Dragsters estarían no Embora. Soaría Isla Tortuga, eu sentiríame paseando ao lado da praia mentres o vento abaneaba os teus cabelos. O Social Drive avisou de que había control na entrada de Bertamiráns baixando de Compostela pero era tarde. Demasiado tarde. Eu xa estaba parado escribindo isto.