Traxe voador

Hoxe espertei bastante tarde porque foi unha noite como acostuman a ser ultimamente. Tiven calor, destapeime a tope e logo veume o frío, o que esixe outra volta acurrunchado, polo que din esa volta na cama até que me pareceu ben. Espertar, espertei antes, pero quixen facer unha recapitulación (desde dentro da cama) do que soñara, porque nestes días de atrás que veu a nós un frío de non quitar o tallo até maio, ou até que che manden, estou volvendo aos soños do inverno. Nos soños do inverno adoitan vírseme cousas de veráns e calor, non de neve e xeada. Así foi, pero o especial destas noites é a temática, algo nova para min pero que dá moito xogo: soñar co terror. É terror, non medo, pois normalmente o medo xa é en si a estratexia do soño para espertar. Hai medos bonitos (estou falando dos soños) como aquel que tiven cando aparecía na miña cama un paxaro pequeno que se convertía nunha rapaza diminuta, de tamaño dun xoguete, e ía medrando moi rápido ao meu lado.

Dos soños de terror destas noites non vou dicir nada, non me teñen argumento ningún, pero si teño un dos outros que é o meu repetitivo. É o soño común que temos moita xente de voar ou ir de salto en salto vendo todo desde arriba até caer. Normalmente a min vénme o de saltos xigantes pero o de esta noite, con varias fases, era de voar. Para iso estaba equipado cun traxe semellante a estes de caída libre pero que voaba de verdade. Andei por toda a cidade e puiden ver como había moita máis xente preparando traxes coma o meu para saír por aí a voar. Non tiña moito de especial o que vin. Só me fixo gracia e ilusión que estaba un amigo facendo un número para nenos e nenas nun teatro ao aire libre, como naceu o teatro (e onte foi o día do Teatro), e facíalles berrar pedíndome que os saudase desde aló arriba. Despois baixei e comprobei a pé o que vira desde arriba e incluso puiden darlle á xente que se estaba preparando para tamén saír cos traxes voadores algúns consellos sobre como orientarse ou que zonas da cidade e da montaña se vían mellor desde que sitios.

Supoño que non vos destes conta -eu tardei, pero por primeira vez, ao ter este traxe voador especial, puiden aterrar sen espertar. Creo que fixen unha hibridación, simbiose, conexión, empate entre soños, como veño facendo ultimamente, e polo tanto si semi-espertei despois da aterraxe pero, prevendo que podería pasar isto, no voo equipeime cun traxe. Ou se cadra non. Se cadra o voo foi coma un voo de soños dos de sempre pero, desta vez, tiven que inventarme despois na cabeza o do traxe voador para que tivese sentido que seguise soñando pola cidade despois de aterrar tranquilamente. 

Un cacho despois, espertei. Creo.