 |
| Spreepark de Berlín |
Onte adormecín vendo de novo The
Fisher King entón toda a noite
foi bastante Terry Gilliam. No bo e no malo, como é el. Tamén foi
un pouco de noite de odio ao noso gatiño porque debe sentir como as
gatas chaman nestas datas polo seu amor e el non fai máis que miañar
desde a terraza, non sei se propoñéndolles algunha cita,
ameazándoas con tirarse (teno feito), convidándoas a subir ou,
simplemente, por dicir eu estou aquí aínda que pase de vós e me
volva deitar ─algo que me parece tan do Rego de San Vicente...
O
primeiro dos soños foi moi doce, de sabor, digo, non de número. Iso
é algo do que falarei máis adiante, de cando “un” é “doce”
(1=12) e doce son os soños que ti viches nun. O do soño que foi
doce pode verse en sentido metafórico e tamén non tanto, porque
cando espertei na boca aínda sentía algo. Foi, ademais, un soño
moi cálido e espertei (deses espertares micro) case suando. Algo
normal.
Pasei
case toda a noite correndo, xogando, saltando, escorrendo e
deslizándome por xogos e atraccións nunha atracción feiral onde
rapaces e rapazas ían cos maiores e todo estaba ben. Gustoume
especialmente un deles: era unha *regalicia xigante. Tivemos que
facer algo de cola para poder tirarnos pola regalicia abaixo dando
voltas pero foi xenial. Desde que empezabas a caer xa se embalaba a
tope e a cabeza perdíaseche entre risas e colores (como vedes,
bastante Terry Gilliam).
Había
moitos e moitas animais (permitídemo) que era xente disfrazada, ningún real ─nin animal nin persoa─, e iso pareceume ben. Paseamos por entre os
postos e collemos un xeado que estaba facendo un pallaso. Viu que
eramos tantos na cuadrilla que o fixo xigante e papamos todos del.
Cando quedaba pouquiño só estabamos un mono e máis eu agarrando o
cornete ao que lle asomaba un restroballo de fresa e nata. Creo que
detrás da careta o mono miroume fixamente. Eu devolvinlle a mirada
con algo de tensión pero que no fondo propoñía un “a medias,
ou?”. Entón o mono subiu un anaco da careta até o nariz, arrimou
o xeado á boca e papouno enteiro, deixando só a esquina ridícula
da galleta do cornete entre o índice e o polgar. Cando o tiña todo
na boca mirou cara min ─esta vez si lle puiden ver os ollos que me
pareceron grises e con algo de picardía─ e coa outra man na que
non tiña o cornete sinalouse a boca dicindo un claro “ven por el”.
Creo que si que lle fun á boca, ou non, porque aí espertei.
Dos
últimos soños non vou contar moito. Un deles era duro, cun
accidente no medio dunha especie de rally polo monte, e o outro era
moi lineal, de recordos destes días.
*Regalicia:
dise en galego da “regaliz”, e aquí é onde fago sempre cos que
estudamos latín a broma de Pastoricia – Galicia.