estarás aí

Hai uns anos pasou algo na miña vida moi doloroso, que fun incapaz de asumir, e que me meteu o sufrimento até os ósos. Pasei varios meses da miña vida cun diálogo interior no que a única conclusión que sacaba era que a miña vida xa non tiña sentido, que nunca máis ía erguer a cabeza. Ese sufrimento estendeuse ao longo do tempo, sumíndome nunha profunda depresión e autodestrución, case imperceptíbel para quen me rodeaba, e non era máis que a consecuencia directa da forma na que creei a historia arredor do que me estaba pasando. Cando, mirando atrás, contaba isto, explicaba que daquela canto máis me centraba en evitar o que temía, abría máis aínda as portas do meu corazón ao medo. E cando o medo se apoderaba de min, desde logo, o talento non afloraba e así pasaron uns meses nos que simplemente deambulei.

Agora téñome medo a min mesmo porque estou pasando uns días raros, similares a aqueles, nos que me descuartizo por dentro. Loito contra min mesmo e sempre perdo. Pessoa dicía que unha das súas complicacións mentais era o medo á loucura, o cal é, en si mesmo, loucura. Eu teño un pouco tamén dese medo, nesta fase de sutil anhedonía que parece que me dá a batalla cada día.

Daquela chorei cun amigo, deume música, puxen os auriculares e comecei a correr. Primeiro media hora ao día, tres cuartos, unha hora, hora e media, dúas horas... Comecei a correr para desconectar daquela vida. Despois empecei a subir ao monte e pasar nel horas e horas, onde, ao revés, corría para conectar, para sentir o que esa experiencia coa natureza me quería dicir.

Hoxe volvo a correr con todas as consecuencias que, mirando atrás, non son poucas.