Espertei dúas veces esta noite e a primeira vez que espertei borroume os soños, polo que só me lembro dos dous últimos. Co paso do tempo fun controlando isto e así, cando soño cousas malas ou que fan doer, volvo a durmir outro anaco e fago que un soño aplaque o anterior.
Ao que ía é que me lembro dos últimos dous sonos. Do primeiro deles non vou dar conta porque estaba a mamá e sempre que soño con ela é fermoso pero duro. O segundo soño foi sinxelamente espectacular, dos que tras unha porta se vai abrindo outra, os camiños se van multiplicando e ti soñas iso con gusto e podes ir escollendo por onde ir, recreándote.
O argumento é moi sinxelo e se vivise Scott Fitzgerald contaríallo para que fixese un conto coma fixo con Benjamin Button: abrín un armario no que eu sabía que había algo dentro máis non me atrevera nunca a abrir. Sabía que alguén se encargaba de abrir de vez en cando para coidar do que alí había. Entón, con medo, abrín e só había unha pomba. Non era exactamente unha pomba, máis ben coma se fose un híbrido de pomba e algunha especie de loro, cacatúa... O caso é que me deu pena e empecei a aloumiñala. A cada caricia ía soltando unha onomatopea: primeiro vogais, logo “uis”, “ummm”, “ois” ata que empezou a dicir “Ola”, “Así”... e a responder ás caricias con xestos case humanos. Puiden notar como as pequenas e delicadas plumas tiñan o tacto da pel humana. Acariciar esa pel, porque xa era pel, era como bailar debaixo das mantas.
Vinme acariciando unha pequena muller, delgadiña, diminuta, vestida só cun longo xersei baixo o que eu tiña as mans. Contoume que algo estraño lle impedía ser muller, que non comprendía nin a vida nin o mundo, e que case estaba agradecida de que alguén a fixese pomba e a pechase no armario. Leveina no colo á beira da cama e sentamos a falar. Sen darme conta foi medrando ata ser moito máis alta ca min. Eu só podía mirar os seus ollos verde-azuis e escoitala. Repetía moitas veces a palabra medo, medo a saír, medo a que ninguén a recoñeza, medo a non encaixar, medo a ser sinalada, medo a descubrir. Colleu as miñas mans e miroume cunha profundidade pola que tivo que ver o que eu tiña dentro porque eu puiden ver o que ela tiña e todo o que ela era. Entón explicoume, aínda que non facía falta, que non sairía de alí a menos que eu fose con ela. Eu tería que ser quen lle descubrise o mundo que había fóra e a quen iso lle daba medo era a min. Non podía ser eu, que teño un mundo tan pequeniño, o encargado diso. Pero eu sabía que sairíamos e podería velo todo e despois marcharía, e eu sería feliz. Saímos e fomos por aí a descubrir a vida. Eran as 9 da mañá, espertei e seguín soñando, pero quixen escribilo e aquí está.
Algún día irei abrir ese armario.
Ao que ía é que me lembro dos últimos dous sonos. Do primeiro deles non vou dar conta porque estaba a mamá e sempre que soño con ela é fermoso pero duro. O segundo soño foi sinxelamente espectacular, dos que tras unha porta se vai abrindo outra, os camiños se van multiplicando e ti soñas iso con gusto e podes ir escollendo por onde ir, recreándote.
O argumento é moi sinxelo e se vivise Scott Fitzgerald contaríallo para que fixese un conto coma fixo con Benjamin Button: abrín un armario no que eu sabía que había algo dentro máis non me atrevera nunca a abrir. Sabía que alguén se encargaba de abrir de vez en cando para coidar do que alí había. Entón, con medo, abrín e só había unha pomba. Non era exactamente unha pomba, máis ben coma se fose un híbrido de pomba e algunha especie de loro, cacatúa... O caso é que me deu pena e empecei a aloumiñala. A cada caricia ía soltando unha onomatopea: primeiro vogais, logo “uis”, “ummm”, “ois” ata que empezou a dicir “Ola”, “Así”... e a responder ás caricias con xestos case humanos. Puiden notar como as pequenas e delicadas plumas tiñan o tacto da pel humana. Acariciar esa pel, porque xa era pel, era como bailar debaixo das mantas.
Vinme acariciando unha pequena muller, delgadiña, diminuta, vestida só cun longo xersei baixo o que eu tiña as mans. Contoume que algo estraño lle impedía ser muller, que non comprendía nin a vida nin o mundo, e que case estaba agradecida de que alguén a fixese pomba e a pechase no armario. Leveina no colo á beira da cama e sentamos a falar. Sen darme conta foi medrando ata ser moito máis alta ca min. Eu só podía mirar os seus ollos verde-azuis e escoitala. Repetía moitas veces a palabra medo, medo a saír, medo a que ninguén a recoñeza, medo a non encaixar, medo a ser sinalada, medo a descubrir. Colleu as miñas mans e miroume cunha profundidade pola que tivo que ver o que eu tiña dentro porque eu puiden ver o que ela tiña e todo o que ela era. Entón explicoume, aínda que non facía falta, que non sairía de alí a menos que eu fose con ela. Eu tería que ser quen lle descubrise o mundo que había fóra e a quen iso lle daba medo era a min. Non podía ser eu, que teño un mundo tan pequeniño, o encargado diso. Pero eu sabía que sairíamos e podería velo todo e despois marcharía, e eu sería feliz. Saímos e fomos por aí a descubrir a vida. Eran as 9 da mañá, espertei e seguín soñando, pero quixen escribilo e aquí está.
Algún día irei abrir ese armario.
Comentarios
Publicar un comentario