 |
| Pessoa á miña idade |
Polo meu 27 aniversario, o pasado 27 de
decembro, agasallábanme cun libriño que así, a priori, me meteu medo: Parecia não pisar o chão. Treze ensaios
sobre as vidas de Fernando Pessoa. Vaia, meteume medo a priori e a
posteriori. Explícome.
A figura de Pessoa (e digo ben, figura, porque
da persoa nada coñecín salvo saber que estiven tomando café e licores nos
mesmos bares que el frecuentaba). Teño adentado pouco as súas letras porque preferín
somerxerme na construción de todo o universo que rodeaba aos heterónimos que
escribían e vivían por el.
Ao final, decateime que Pessoa tamén foi
pessoa. Un oficinista, coma Kafka. Realmente hai máis escritores oficinistas
que panadeiros, creo.
O caso é que Carlos Taibo, no libriño que me
agasallaron, vai desmontando as diferentes biografías e estudos feitos sobre o
lisboeta para cambiar a perspectiva e darnos un cariz humano dun escritor que
non viviu no seu tempo. Viviu nos bares, polo que non lle fixo falta ler moito
para ser un dos maiores poetas en lingua romance da historia. Porque para
contar algo hai que vivir. Parecía non pisar o chan, pero pisábao cada día.
Non sei a que veu hoxe escribir isto. Tomádeo como
unha valoración de 4 estrelas sobre 5 desas que fan nas revistas dominicais.
Serei feliz se alguén lle bota un ollo ao libriño por culpa miña.
Comentarios
Publicar un comentario