Na época na que Yeats escribiu Lake Isle of Innisfree, con vintepouquiños anos, o dublinés era desa clase de poetas que saben que a beleza pode aparecer nun instante non descrito aínda, pero que hai que revelar, porque ese é o compromiso do ser humano co misterio.
O mesmo Yeats, que sabía do poder deses
instantes, ficou namorado (ou co corazón roto, que vén sendo o mesmo) un único intre
que durou toda a súa vida. É o poeta do desamor porque o digo eu. Un dos
últimos románticos de verdade. Un patriota de cando se podía ser poeta e
político ao mesmo tempo. Escribir versos e arengas soberanistas na mesma tarde.
Aproximadamente cando cumpriu a idade que eu
teño agora escribiu o poema Cando sexas
vella, que traducín libremente e non necesita explicación:
Cando sexas vella e gris e esteas adormecida
e cabeceando diante da lareira, colle este libro,
leo lentamente e soña coa suave mirada
que antes tiñan os teus ollos e as súas profundas sombras.
Cantos amaron os teus momentos de alegre graza
e amaron a túa beleza con verdadeiro ou falso amor,
mais só un home amou a túa alma peregrina
e amou os sufrimentos da túa cambiante cara.
E inclinada diante das alumeantes brasas
murmura, un pouco triste, como escapou o amor
e pasou polos cumios das altas montañas
e entre unha morea de estrelas ocultou o seu rostro.
Comentarios
Publicar un comentario