A veces corro

Na miña segunda subida á Serra de Meira

Sabía que o estaba facendo ben. Sen nunca telo como unha obsesión, adoecía cada día por saír ao monte unha, dúas, tres horas. Mais todo empezou como empeza todo, incluso o amor, cunha pequena punzada. Notas que unha das molestias tarda en desaparecer máis có resto. Non importa, un par de horas máis tarde, ao final da saída, nin sequera o lembras. Pero a seguinte semana, xa non se vai a dor completamente.

Isto non che impide cambiar a túa rutina, pero xa sentes esa molestia todo o tempo. Pronto xa non sae da túa cabeza e próbaste no monte: saltas aquel regato, baixas a fondo unha pendente, escalas entre os penedos. Un ou dous días despois ves que empezas a coxear, a dor non se marchou e por fin te enfrontas coa primeira decisión: paro de correr? Estou a volverme un vago ou é unha razón lexítima para parar? Merda, fai bo tempo, quero subir a serra!

Agora, as miñas motivacións para correr de cando ía polo asfalto cambiaron moito (tamén por golpes da vida moitas outras motivacións cambiaron) e estar en forma é menos importante que as cimas das montañas, polo que é difícil motivarme para pasar horas nun ximnasio ou na elíptica, pero o que si notei é que ás veces simplemente necesito descansar. Agora, sei que cando o meu corpo se dana é por empuxar demasiado forte durante demasiado tempo. Aprendín iso, que cando non poida correr, descansarei de verdade.

Cando pasas de correr 2 ó 3 horas ao día a non correr, hai algúns desequilibrios químicos no cerebro. Os primeiros días sen correr fixéronme chegar a un estado moi depresivo que derivou en moitos outros problemas. Con todo, aprendín que se o acepto e supero estar mal un par de días, acabo vivindo un efecto rebote que me permite estar disposto a facer cousas, mesmo se iso só significa saír de casa e interactuar con outras persoas, amigos que me teñen que aturar en conversas nas que só saen temas como calzado minimalista, potencia nas subidas, quilómetros semanais… Agora canalizarei este efecto rebote nos exercicios de recuperación para volver a correr canto antes.

Comecei a fase de recuperación. Teño un feixe de exercicios básicos para a recuperación e mellorar a propiocepción co meu xeonllo danado. Non me gustan e ademais requiren atención e dedicación, pero funcionan. Ademais prodúcenme a sensación de facerme crer que traballo para recuperarme cada día. Parte do emocional nunha lesión é sentirte unha vítima, así que traballar na miña rehabilitación axúdame a sentirme proactivo. Agora tomo ademais algún complemento de extractos naturais para mellorar o funcionamento de articulacións, cartílagos e tendóns. Din que o resultado se nota á larga pero a min, placebo ou non, xa creo que me empeza a afectar despois dunha semana.

 

Vou ir con calma, tratar de facelo ben. Quero chegar ao outono podendo desfrutar do que hai uns meses calmaba os meus ánimos polos incribles montes e fragas que aínda quedan no noso marabilloso país.