É domingo e todos os domingos os mesmos comentarios nas redes sociais: buf, como madruguei para ser un domingo – necesito café en vea - encántanme os domingos por almorzar lendo o xornal… E por suposto, coas súas respectivas fotos de café e xornal.
Tamén un dos mestres de escribir o tempo, Borges, falaba dos olores de cafés e xornais, o domingo e o seu tedio. Mais eu teño aínda desde mércores un olor cravado na cabeza. Un deses olores de infancia que nunca pensarías para os cuestionarios de “olor preferido” e que, non obstante, 20 anos despois podes recoñecer, pechar os ollos e facer que te leve ás portas de tempos que eran sempre felices. O olor en si é o de menos. Alguén de vós pode dicir que é o que ten de agradable o olor a cartón húmido, frío?
Como estas letras as pode ler todo o mundo (en sentido literal), é cuestión aquí lembrar que eu nacín nun bar, a Flor, fillo dunha nai e dun pai que se coñeceron na emigración de Suíza e que, coma centos de lucenses e galegos, ao regreso á terra montaron un bar (eu atendo o bar e ti a cociña). Nese bar me criei e aprendín practicamente todo o que sei que non podería aprender en ningún outro lado.
Se agora isto fose unha película todo se enchería de azuis celestes, vermellos alaranxados e dourados, tons, en fin, amables para recordar uns anos de nenez nos que ninguén aínda, nin a educación nin o sistema, nos privaba de gozar do marabilloso de cada momento, por pequeno que fose, e os días estaban cheos de cousiñas diminutas pero que nos facían felices coma o que eramos: nenos.
Mais, volvo ao mércores para traer aquí o olor que serve de escusa para escribir isto. Recollendo o papel e o cartón para levalo reciclar, retirei da súa caixa as 1906 gardadas no frigorífico e aí, moi sutilmente, veu a min ese olor a cartón húmido e frío que non recoñecía desde dúas décadas atrás. Para min, de neno, se existía un momento transcendental, máxico per se, e que cada ano alimentaba máis esas ansias de liberdade para descubrir, para o goce sen paliativos, era a chegada do verán.
Para min, de neno e no bar, ese punto de inflexión e comezo da época estival viña sinalado polo olor a cartón húmido e frío do camión dos xeados.
É unha sinestesia certa, un ulir o comezo do verán. Un verán que non chega.
Tamén un dos mestres de escribir o tempo, Borges, falaba dos olores de cafés e xornais, o domingo e o seu tedio. Mais eu teño aínda desde mércores un olor cravado na cabeza. Un deses olores de infancia que nunca pensarías para os cuestionarios de “olor preferido” e que, non obstante, 20 anos despois podes recoñecer, pechar os ollos e facer que te leve ás portas de tempos que eran sempre felices. O olor en si é o de menos. Alguén de vós pode dicir que é o que ten de agradable o olor a cartón húmido, frío?
Como estas letras as pode ler todo o mundo (en sentido literal), é cuestión aquí lembrar que eu nacín nun bar, a Flor, fillo dunha nai e dun pai que se coñeceron na emigración de Suíza e que, coma centos de lucenses e galegos, ao regreso á terra montaron un bar (eu atendo o bar e ti a cociña). Nese bar me criei e aprendín practicamente todo o que sei que non podería aprender en ningún outro lado.
Se agora isto fose unha película todo se enchería de azuis celestes, vermellos alaranxados e dourados, tons, en fin, amables para recordar uns anos de nenez nos que ninguén aínda, nin a educación nin o sistema, nos privaba de gozar do marabilloso de cada momento, por pequeno que fose, e os días estaban cheos de cousiñas diminutas pero que nos facían felices coma o que eramos: nenos.
Mais, volvo ao mércores para traer aquí o olor que serve de escusa para escribir isto. Recollendo o papel e o cartón para levalo reciclar, retirei da súa caixa as 1906 gardadas no frigorífico e aí, moi sutilmente, veu a min ese olor a cartón húmido e frío que non recoñecía desde dúas décadas atrás. Para min, de neno, se existía un momento transcendental, máxico per se, e que cada ano alimentaba máis esas ansias de liberdade para descubrir, para o goce sen paliativos, era a chegada do verán.
Para min, de neno e no bar, ese punto de inflexión e comezo da época estival viña sinalado polo olor a cartón húmido e frío do camión dos xeados.
É unha sinestesia certa, un ulir o comezo do verán. Un verán que non chega.
Comentarios
Publicar un comentario