A mañá espertou seca e soleada, pero que importaba? Ela tiña a sensación de non estar aproveitando o tempo, coma cando de nena volvía para a casa o último día das festas aínda con fichas dos coches de choque no peto.
Tiña a capacidade de facer que os martes fosen como venres ou os xoves coma luns, porque realmente en nada cambiaban para ela uns dos outros. Todos os días pasaba o mesmo, nada. Entón ela collía a súa mochila, que nunca soltaba fose a onde fose, moi ao estilo de Wittgenstein, quen dicía que sobre o que non podemos falar debemos gardar silencio, un desgraciado pensador, tan pechado na claridade das súas reflexiones lóxicas como na confusión dos seus sentimentos, e dispúñase a viaxar sempre coa cabeza posta en volver, malia que nunca volvía.
Cada sitio que visitaba era diferente e iso facíalle sumirse na máis profunda das rutinas. As mesmas cidades coas mesmas rúas, nada lle facía distinguir o zoco do Cairo da O’Connell de Dublín. Aquel día foi diferente. Quixo abrir os ollos e algo aconteceu: puido ver por primeira vez o que diante dela había. Non era un pesadelo, era un auténtico soño, se é que poden haber soños auténticos. Estaba soa, nada lle importaba e non tiña a ninguén que lle pedise explicacións. Escoitouse un “ven comigo” que non tivo resposta ao quedar sepultado polo ruído dos seus pasos camiñando xuntos.
Cando agora repenso na súa historia vexo que xa é tarde, pero debía ser contada.
Tiña a capacidade de facer que os martes fosen como venres ou os xoves coma luns, porque realmente en nada cambiaban para ela uns dos outros. Todos os días pasaba o mesmo, nada. Entón ela collía a súa mochila, que nunca soltaba fose a onde fose, moi ao estilo de Wittgenstein, quen dicía que sobre o que non podemos falar debemos gardar silencio, un desgraciado pensador, tan pechado na claridade das súas reflexiones lóxicas como na confusión dos seus sentimentos, e dispúñase a viaxar sempre coa cabeza posta en volver, malia que nunca volvía. Cada sitio que visitaba era diferente e iso facíalle sumirse na máis profunda das rutinas. As mesmas cidades coas mesmas rúas, nada lle facía distinguir o zoco do Cairo da O’Connell de Dublín. Aquel día foi diferente. Quixo abrir os ollos e algo aconteceu: puido ver por primeira vez o que diante dela había. Non era un pesadelo, era un auténtico soño, se é que poden haber soños auténticos. Estaba soa, nada lle importaba e non tiña a ninguén que lle pedise explicacións. Escoitouse un “ven comigo” que non tivo resposta ao quedar sepultado polo ruído dos seus pasos camiñando xuntos.
Cando agora repenso na súa historia vexo que xa é tarde, pero debía ser contada.
Comentarios
Publicar un comentario