Esta mañá espertei lembrando os soños de onte. Non todos, só dous. Xa onte pasei o día con eles na cabeza pero non entendín moi ben por que duran até esta mañá porque o que máis me preocupaba a primeira hora de hoxe era a diferenza de volume (e número) entre gallumbos e calcetíns que teño. É unha desigualdade bastante inexplicable: de compralos soltos compro un e un, e se veñen por parellas ou de tres en tres, igualiño; un pack de gallumbos e outro de calcetíns. Por iso debería estar a cousa bastante igualada no tocante ao número malia que a respecto da combinación entre uns e outros... Si, cando pillo de tres en tres case seguro que dous gallumbos e dous calcetíns do pack encaixan e pegan moi ben uns cos outros pero o par que queda son día e noite, azul e negro, vermello e laranxa. Pero o que máis me preocupaba, como dixen, non era que non combinasen, era a desproporción do alto número de calcetíns a respecto dos gallumbos. Os calcetíns gástanse, rompen, saes por aí e sácalos para calquera cousa e alá quedan... pero os gallumbos? Hai tempo que non son dos que vai deixando diso polas casas das demais...
Un dos soños era, facendo un resumo de argumento total, sobre como lle explicaba a unha rapaza as técnicas e recursos para correr. O outro era bonito e algo desconcertante. Montaba un posto de doces artesáns nunha feira de artesanía (ou algo así) en Meira, e todos os meus produtos eran de colores: azuis, vermellos, amarelos. Ía por aí coa bandexa regalando croissants e recibín a opinión dunha amiga e dun amigo: estaban boísimos (ah, por certo, xa lles contei o soño co que non se vai facer realidade e non me pillaredes facendo iso!). Entón confiei moitísimo nas miñas posibilidades e espertei. Eran as 6 da mañá e ás 8 tiña que estar en Chantada e pensei nos croissants, nas cores e nas galletas.
Comentarios
Publicar un comentario