26-06 Mans que fan un dano doce

Soñei ─e estiven─ toda a noite arredor dun castelo. Cada historia que acontecía tiña esa referencia á que non logrei atoparlle a explicación de por que motivo veu nestes días. Supoño que algo ten que ver esa historia que me anda dando voltas á cabeza: que desde a torre forte do castelo de Pambre se vexa a serra de Meira. Pero xa leva días aí. Esta noite eu pasei suavemente de ser un infiltrado do bando do exército rival que ía a introducir na sé da nobreza unha correspondencia que semellaba un ideado plan de ataque para desorientar as súas forzas, a quedarme no castelo, na casa do persoal de servizo, ocultado pola princesa, á que lle gustaba moito ler e tiña un can pastor precioso. Espertei con algo de frío pero ao taparme volveu o verán, estabamos cantando unha cousa similar a sirventés de escarnio ao lado dun río e todo estaba en paz.

A princesa era loira e moi pequena (máis pequena aínda ca min!). Tiña unhas mans ananas, finas, que case non se vían pero que tampouco ocultaban nada. Entre canción e canción que tocabamos eu só podía imaxinalas escorrendo polo meu corpo, facendo dese dano doce que comeza por fóra pero se mete tan cara dentro que despois cando un quere deixalo non dá. Miroume, creo, escapando das miradas que buscaban o xesto cómplice do resto dos homes da cuadrilla. Xa digo, iso creo, porque nos soños somos os creadores e máis os vividores, co que a obxectividade do fóra de plano non existe, xa sen entrar en interpretacións. Dixo Borges, e eu cando podo fágolle bastante caso, que soñar é a actividade estética máis antiga. Ela miroume outra vez dicindo ás claras “ven” e eu escapei coma sempre escapei desas cousas.

Dinme a volta na cama e a almofada fundiuse en min pola calor das meixelas. Reclamei que soprase algo de aire fresco que me calmase e era ela quen me levaba a min ao galope no cabalo. Entón, só xustificado polo medo a caer dese cabalo e espertar a deshora, agarreime medorento e con moita forza á súa cintura. Iso foi o peor que puiden facer. Fora moito mellor caer, espertar e tratar de reconducir a cousa. Perdémonos polo monte. Iso foi o que quixen crer. Ela coñecía ben as súas terras e estábame levando a onde quería. Acepteino e, aínda ao trote, deixei que se pousase a miña cabeza no seu diminuto lombo (a almofada que teño aquí é moi fina) e escoiteina por dentro, tranquila. Iso tamén me tranquilizou un pouco a min, as pulsacións volveran ao seu e podíamos seguir fiando polo monte.

Bordeamos unha zona de carballos despois da que supuxen que se abriría un claro pero non, xa comezaban as casas. Cun dos seus mini-ombreiros empurroume na meixela aforrando sinalar e dicir o “Mira!”: era unha casa fermosísima a carón dun río pequeno. Ensinouma toda, coa súa leira, as súas cortes, a lareira, o pendello, a nosa pequena habitación. Merda, dixen “a nosa” habitación. É “a súa” habitación, pequena, anana coma as súas mans que case non se ven pero tampouco ocultan nada. Chorei, pasou as súas ananas mans pola miña cara e espertei. Quen di que foron as súas mans podía dicir a alarma do móbil... pero tocaba erguerse e ela xa cumprira a súa parte.

*A foto de Pambre é de Colin Hughes