Corpos en débeda de caricias

Que pasa cando soñas con alguén que aínda está esperto? Cambia a cousa a se soñas cando ela tamén dorme? Esta noite noteino, non estabas durmida. Deume traballo sacarte da casa e levarte a dar un paseo por serras redondas, de forte semellanza coas nosas, coas vascas ou coas irlandesas. Desde un curuto puidemos ver un castelo nese máxico estado de conservación que, sen chegar a parecer en estado de ruína, dá conta dos anos e das aventuras que por el pasaron. Dá conta dese abrazo na torre da homenaxe na que se prometeron o seu amor infinito. Dá conta de como puideron, despois de resistir o asedio durante días, selar un pacto nunha noite que durou para sempre nas súas vidas, malia que as súa vidas non durasen máis ca esa noite e ao saír os primeiros raios de sol as mans dos que até onte eran os seus servos acababan con eles.

Ao final o castelo gustouche e deixácheste levar un pouquiño máis, unha especie de pacto encuberto, pero non había moito cara onde ir. Empezouse a escoitar unha música tranquila que deu paso a unha canción máis forte pero aínda irrecoñecible. Tiñas os beizos vermellos, cor de sangue. Camiñamos cara onde proviña a música a carón dun río pequeno, estreito e tortuoso, que no fondo levaba auga vermella, cor de sangue. Fomos cara abaixo, seguindo as curvas do río, envoltos nun olor raro da natureza tan verde e auga tan cálida da sangue. Xa había unha canción concreta: “Tell Me a Swamp Story” de Tony Joe White. Deixámonos envolver por ela e as caricias soaban a acordes, as mordeduras a punteos graves, aínda moi tranquilos. Ninguén nos vía. Mandabas ti, que aínda estabas esperta. Agarrábasme moi forte evitando o mínimo despiste. Permitíchesme bicos. Ti non os dabas, tiña que ser eu. A calor suave, envolvente, da sombra xunto ao río fíxonos de certa maneira fluír tamén en caricias canda esa auga vermella, e a auga vermella de dentro de nós decidiu que a roupa sobraba. A herba alta sobre a que nos deitamos faloume de cada curva do teu corpo, algo suado, en débeda co meu e o meu co teu. Cada segundo desa estraña fusión era un pracer infinito pero alongouse menos do que a min me gustaría que se alongase. Para sempre. Eran as seis da mañá e ti adormecías. Eu espertaba.