Di Pessoa que unha das súas
complicacións mentais é o medo á loucura, o cal é, en si mesmo,
loucura. Eu teño un pouco tamén dese medo, nesta fase de anhedonía
que parece que me dá a batalla cada día.
O portugués falaba da musculosidade
das afectacións da súa doenza mental, comparándoas co primeiro
poema das Nevroses de Rollinat. O primeiro dos poemas, A
pantasma do crime, é doente (extráctovolo e tradúzoo como
podo).
O mal pensamento chega á miña alma
en todos os lugares, a todas horas, no
forte dos meus traballos,
e eu teño a ben purificarme nunha
rigorosa censura
por todo iso que o Mal infunde aos
nosos cerebros,
o mal pensamento chega á miña alma.
Eu escoito a meu pesar as notas
infernais
que vibran dentro do meu corazón onde
Satán vén tocar para entrar;
e ben que eu tivera horror das viles
orxías desenfreadas
das que a sombra soamente basta para
indignarme,
eu escoito a meu pesar as notas
infernais.
O meu cranio é un calabozo cheo de
horribles tufos;
a pantasma do crime atravesa a miña
razón
e rolda, penetrante, como unha mirada
de fadas.
Fai falta que a miña virtude se
abebere de veleno!
O meu cranio é un calabozo cheo de
horribles tufos.
Mais sempre hai en todos os lugares
razóns para a esperanza. Pessoa non se agochaba da súa enfermidade
para escribir, a propia escritura era para el unha maneira de manter
á raia a cabeza.
Entusiasmábao, coma min, a relación
entre xenio e loucura. A si mesmo considerábase xenio e, no fondo,
estaba tolo.
Deixo, hoxe, de escribir aquí. Se
cadra porque estou demasiado canso de que as mans queiran sacar da
miña cabeza tantas e tantas cousas que non me atrevo a poñer.
Baixa un manto de néboa acariciando a
serra, pousándoselle sobre os ombreiros coma eu te tapo a ti cando
tés frío. Entón agora é cando marcho. Mañá outro sol vai saír.
Todo, e non obstante, nada, é necesario.
Tede unha boa noite e se cadra algún
día nos deamos conta de que a tristeza ás veces é unha alegría
que nace sobre o acaso dun disfrace, e é iso que a vida é.
Comentarios
Publicar un comentario