Cando a algún universitario lle toca vir para
Lugo estudar porque non lle daba a nota ou a carreira que quería non a había
noutro campus a sensación é: “buff, Lugo, vaia marrón, que aburrimento”.
Semellante aos casos nos que a xente se desprazaba aquí por razóns de traballo.
É certo. Lugo pode presumir de hospitalidade,
de ter moitos e bos bares e casas de comidas, nos que sempre hai con quen
falar. Pero a maioría da xente coincide (e eu non serei quen lle poña o matiz
bo ou malo ao asunto) nunha cousa: Lugo
é unha aldea grande. E como aldea grande apenas hai nada que facer. (Antes
podería usarse a expresión “en Lugo nunca pasa nada” pero xa dúas xuízas azote
de la lei se encargaron de mostrarnos que non era así).
Non obstante, por poñer o exemplo de onte,
nunha franxa horaria entre as 20:30 horas e 21:30 horas atopeime, así grosso
modo, con 6 propostas culturais para
realizarmos en Lugo: Microteatro na Sala Velvet, Xoves de Cultura Aberta
nos Xardíns da Deputación, Festiclown na Praza Maior, conferencia sobre
patrimonio organizada por Cultura do País, inauguración dunha exposición no
MIHL, presentación dun libro na libraría Biblos… E imaxino que se me escapará
algún.
Dinlle a volta así rápida a este tema e saquei
varias conclusións, sen ánimo de ser acertadas, moi de conversa de bar, pero
esta semana volvín ler moito a Bourdieu e falo sen pensar:
-Lugo é unha cidade viva e ávida de
actividades culturais.
-Todo pasa os xoves.
-Cando se quere, pódese.
-Aguantan a crise os espectáculos gratuítos
para o público.
- Coordenação! Berrou o portugués!
Comentarios
Publicar un comentario