Saltar ao contido principal

Lucensismo no consumo cultural?

Cando a algún universitario lle toca vir para Lugo estudar porque non lle daba a nota ou a carreira que quería non a había noutro campus a sensación é: “buff, Lugo, vaia marrón, que aburrimento”. Semellante aos casos nos que a xente se desprazaba aquí por razóns de traballo.

É certo. Lugo pode presumir de hospitalidade, de ter moitos e bos bares e casas de comidas, nos que sempre hai con quen falar. Pero a maioría da xente coincide (e eu non serei quen lle poña o matiz bo ou malo ao asunto) nunha cousa: Lugo é unha aldea grande. E como aldea grande apenas hai nada que facer. (Antes podería usarse a expresión “en Lugo nunca pasa nada” pero xa dúas xuízas azote de la lei se encargaron de mostrarnos que non era así).

Non obstante, por poñer o exemplo de onte, nunha franxa horaria entre as 20:30 horas e 21:30 horas atopeime, así grosso modo, con 6 propostas culturais para realizarmos en Lugo: Microteatro na Sala Velvet, Xoves de Cultura Aberta nos Xardíns da Deputación, Festiclown na Praza Maior, conferencia sobre patrimonio organizada por Cultura do País, inauguración dunha exposición no MIHL, presentación dun libro na libraría Biblos… E imaxino que se me escapará algún.

Dinlle a volta así rápida a este tema e saquei varias conclusións, sen ánimo de ser acertadas, moi de conversa de bar, pero esta semana volvín ler moito a Bourdieu e falo sen pensar:
-Lugo é unha cidade viva e ávida de actividades culturais.
-Todo pasa os xoves.
-Cando se quere, pódese.
-Aguantan a crise os espectáculos gratuítos para o público.
- Coordenação! Berrou o portugués!

Comentarios

Publicacións populares deste blog

Disfraz

Yusuke Hanai Non teño nada claro por onde comezar os soños desta noite pasada porque foron moitos e lémbroos con unha perfección de ton positivo que me descolocou até a min mesmo. Descolocoume non polo positivo senón pola perfección—xa me entendedes, e porque tamén, a pesares de espertar entre eles e cambiar de postura na cama, volven a ter un fío que os conecta. Vou ser moi breve porque me apetece escribir pero non disto. Apetéceme escribir do xeito contrario a como escribo sobre os soños, aínda que tamén me encanta o que ten de creativo aproveitar ese estado de semi-inconsciencia neuronal de polas mañás no que todo na cabeza flúe moi rápido malia que non sexa polos camiños que se move normalmente. Ao que ía, o soño central, o penúltimo e que mellor lembro: era un paseo por unha vila galega de tamaño medio. Escapando un pouco do centro da vila subín por unhas costas cara algo que se vía feito cara a montaña. Semellaba un pouco o paseo cara a Cidade da Cultura. No medio da mont...

sacar un soño do armario

Espertei dúas veces esta noite e a primeira vez que espertei borroume os soños, polo que só me lembro dos dous últimos. Co paso do tempo fun controlando isto e así, cando soño cousas malas ou que fan doer, volvo a durmir outro anaco e fago que un soño aplaque o anterior. Ao que ía é que me lembro dos últimos dous sonos. Do primeiro deles non vou dar conta porque estaba a mamá e sempre que soño con ela é fermoso pero duro. O segundo soño foi sinxelamente espectacular, dos que tras unha porta se vai abrindo outra, os camiños se van multiplicando e ti soñas iso con gusto e podes ir escollendo por onde ir, recreándote. O argumento é moi sinxelo e se vivise Scott Fitzgerald contaríallo para que fixese un conto coma fixo con Benjamin Button: abrín un armario no que eu sabía que había algo dentro máis non me atrevera nunca a abrir. Sabía que alguén se encargaba de abrir de vez en cando para coidar do que alí había. Entón, con medo, abrín e só había unha pomba. Non era exactamente unha pom...

27_05 Cabaliño do demo

Soños de hoxe foron moitos, varios, pero só me lembro de dous. Axitados. Estou mirando a cama e teño as sabas todas revoltas. Sobre todo foi o último o axitado. En Salcedo. O Oso xa recollera, a noite aparecera cedo e ela bicábame moito, escondidos. O de escondidos era porque a min me daba vergoña a cousa. Agora soa Nancy Sinatra e pode ser que fose bonito pero alguén nos vía. Ricardo. Cantos contos contarei? E Vielba fixo a canción. O outro soño era gañar un premio monetario e non cobralo para estar entre os amigos. Xa non era de noite e o sol mancaba nos ollos. Coriandro. Vodka con coriandro. A escena do crime. Domingo sen feira. Escribir outro pouco e se iso baixar tomar algo. Tomar algo un domingo sen feira? Cervexa, letras, punteos de guitarra e domingo sen feira. Punteos moi bos de Jarekus Singleton e unha pega grallando. Vou baixar. Cabaliño do demo.