O que garda sempre ten. E o que non garda,
tamén. Porque mira que nunca fixen por gardar as ganas de verte e sigo tendo as
mesmiñas.
Dinme hoxe 4 minutos para escribir o que me
saíse e, como non, tiña que saír o que soñei.
Porque soñei que me sostiñades, que todo
estaba en equilibrio con cada un e unha de vós agarrando unha esquina. A veces
parecía pendurar todo de moi pouca cousa pero mantíñame en pé esa seguridade de
saber que se caía alguén me botaría a man e volvería a erguerme.
Ese soño durou toda a noite e espertei
abrazado a min mesmo, moitas horas antes de ter que erguerme polo imperativo
laboral. Xa tiña pasado esa sensación de mágoa que arrastra o desvelarse nunha
ensoñación deliciosa. Mirei a muralla, mirei a mesiña de noite e vin que xente
do sur coma Fitzgerald ou Williams seguían alí. Non acostumaban estar sobrios,
máis eran homes dunha alegre conversa bebida mediante.
Se onte Martín dicía que a música valía para
definir estados de ánimo eu tamén digo que poden ser crueis.
Pero hoxe estamos felices e a xente debe
sabelo. Non pisedes bichos que aparezan no chan. A min no soño roíanme e eran
Kafka.
Comentarios
Publicar un comentario