Se damos publicidade ao noso amor destruímos o seu sentido

Ser ovella ou ser rabaño? Hai tempo que levo dándolle voltas a iso. Ambas cousas teñen a súa parte boa e mala: chegar aos mellores pastos antes ca ninguén pero sendo presa fácil dos depredadores.  A maioría prefire ser rabaño.

Hoxe esta idea dáme para falar de xeito apurado sobre o camiño cara onde vai a cultura, a industria cultural, como queiramos chamarlle e todo o que nese cesto colla. 

Dicía un vello profesor da facultade, que nalgunhas cousas tiña razón, que a arte de hoxe en día está condenada por ir na procura do público e non conseguir que sexa o público quen a procure. É certo. Hoxe até os poetas buscan o público. Necesitan ser publicados para verse recoñecidos.  Un poeta non tería por que sentir a necesidade de ser coñecido, nin menos aínda recoñecido socialmente, posto que o seu receptor non é colectivo senón individual. A amada, o amado, o solpor, a tristura, son predicados dunha percepción íntima. Se damos publicidade ao noso amor destruímos o seu sentido.

A sociedade da comunicación converteu a creación poética nunha industria cultural, unha manifestación do lecer, e aos seus poetas nuns produtores. Sen este factor nocivo a poesía carecería de técnica, núcleo destrutivo da autenticidade*, dado que un poeta sen estilo sería un artista sospeitoso.

O mesmo pasa, fai tempo, coa música. A autenticidade dun grupo ou da proposta musical que pretenden transmitir vén dada polo recoñecemento social. Atrás quedan tempos de pioneiros, oh, pioneiros, onde acadaban a autenticidade por descubrir novos universos, ou a través do virtuosismo ao servizo da creación musical. Houbo un tempo incluso que o indie era auténtico. Hoxe é difícil sinalar algunha excepción. Este artigo seguramente merecese a pena desenvolvelo un pouco máis pero a dor de cabeza déitame, e tampouco lle vexo interese como para gardalo e continualo outro día.  

Así que aquí vos deixo a recomendación dun grupo que para min recolle o concepto de autenticidade: Wolf People. Son novos pero saben o que fan. Cando os escoitei por primeira vez na radio puxen a orella porque me estrañaba que soase Jethro Tull a esas horas.

*Hai que ir a W. Benjamin para debullar un pouco na autenticidade (nin creo que veña agora ao caso, nin me apetece. Ademais dóeme moito a cabeza e acabo de tomar o último ibuprofeno).